Na bruk przed najsłynniejszym muzeum świata spada korona cesarzowej Eugenii — kilkanaście milionów euro w złocie, diamentach i szmaragdach. W tej samej sekundzie rozgrywa się największy skok w historii Luwru.

W tym raporcie wyjaśniam: co właściwie ukradziono, jak przebiegł napad, jakie tropy sprawdzała Francja, jak sprawców zdradziło ich własne DNA, kim okazali się wykonawcy, ile im zapłacono i dlaczego łup za 88 mln euro może być bezwartościowy. Opieram się na komunikatach paryskiej prokuratury, zeznaniach podejrzanych relacjonowanych przez „Le Monde” oraz ustaleniach mediów francuskich i belgijskich. Wszystkie osoby to podejrzani — obowiązuje domniemanie niewinności, a ich nazwiska skracam do inicjałów.

Co właśnie wypadło

Niedziela, 19 października 2025 roku, około 9:30. Zatrzymajmy kadr: korona zawieszona pół metra nad ziemią.

To korona cesarzowej Eugenii, ostatniej cesarzowej Francji. Zamówił ją Napoleon III, a wykonał w 1855 roku nadworny złotnik Alexandre-Gabriel Lemonnier na paryską Wystawę Powszechną. W środku 1354 diamenty i 56 szmaragdów osadzonych w 8 złotych orłach, zwieńczonych diamentową kulą z krzyżem. Jest zaskakująco mała — mieści się w dłoniach. I dlatego tak łatwo było ją zgubić.

Korona była tylko jednym z 9 skarbów, które tego ranka wyrwano z gablot. 8 z nich zniknęło bez śladu.

Napad

Nad Sekwaną, na Quai François Mitterrand, staje ciężarówka z koszem na podnośniku. W koszu 2 mężczyzn — jeden w kasku, drugi w kamizelce odblaskowej. Przy remontowanym muzeum w niedzielny poranek to najzwyklejszy widok.

Podnośnik wynosi ich na balkon pierwszego piętra, pod okno Galerii Apollina. Szlifierka kątowa przecina szybę i obaj wchodzą do środka. Muzeum jest otwarte. Obsługa nie rzuca się, żeby ich zatrzymać — skupia się na wyprowadzaniu zwiedzających z sali. Z boku wygląda to tak, jakby personel robił sprawcom miejsce.

9 klejnotów znika z gablot. Sprawcy wychodzą tą samą drogą i — jak widać na nagraniach — nie spieszą się. Na dole próbują podpalić podnośnik razem ze sprzętem, ale nadbiega pracownik Luwru i ogień nie chwyta. Sprawcy wskakują na skutery, gdzie czeka 2 wspólników, i znikają wzdłuż Sekwany.

W pierwszym szarpnięciu korona wyślizguje się i uderza o bruk. Złoto, które przetrwało upadek cesarstwa, wygina się od jednego uderzenia. Odpada 1 z 8 złotych orłów, 10 diamentów rozsypuje się po asfalcie.

Ślepe tropy

Śledztwo przejmuje paryska prokuratura i Brygada do walki z bandytyzmem — ta sama, która rozpracowała napad na Kim Kardashian. Prezydent Francji nazywa napad atakiem na dziedzictwo narodowe.

Trop pierwszy: zawodowcy. Minister spraw wewnętrznych mówi o ekipie, która zrobiła rozpoznanie. 4 minuty w sali, 7 minut całej operacji, trafienie w 2 właściwe gabloty w muzeum z 35 tys. obiektów.

Trop drugi: Różowe Pantery. Luźna siatka złodziei kamieni wywodząca się z wojen w byłej Jugosławii, która przez ćwierć wieku okradała jubilerów i muzea na całym świecie. Ich styl — rozpoznanie, przebranie, kilkadziesiąt sekund w środku, przygotowana ucieczka — pasował idealnie. Ich udziału nigdy nie potwierdzono.

Trop trzeci: zamówienie. Prokuratura bada hipotezę kradzieży na zlecenie kolekcjonera — jedyną, przy której klejnoty mogłyby przetrwać w całości.

Trop czwarty: obce państwo. Wątek obcej ingerencji pojawia się na chwilę i zostaje szybko odrzucony.

Trop piąty: Antwerpia. Jeszcze tego samego dnia belgijska policja dostaje sygnał kanałem Europolu „Pink Diamond”. Antwerpia od XVI wieku jest sercem światowego handlu diamentami — rocznie przechodzą przez nią kamienie za blisko 25 mld dolarów. Zdecydowana większość tamtejszych jubilerów działa legalnie, ale wąska grupa od lat służy przestępcom jako kanał zbytu. To tam organizator napadu na Kim Kardashian sprzedał przetopione złoto i diamenty — za ponad 25 tys. euro, za biżuterię wartą miliony.

A potem antwerpski policjant mówi zdanie, które zmienia perspektywę: łup z Luwru jest zbyt gorący nawet dla Antwerpii. Klejnoty są w większości osadzone w srebrze, nie w złocie, więc przetop prawie nic nie daje, a kamienie tej wielkości są rozpoznawalne od pierwszego spojrzenia. Najsłynniejszy łup Europy trafia na rynek, na którym nikt go nie chce. I zapada cisza: nikt się nie przyznaje, nikt nie żąda okupu, na czarnym rynku nic.

Twist: DNA

Gdyby podnośnik spłonął, ta historia mogłaby nie mieć zakończenia. Ale nie spłonął. Technicy pobierają wymazy z krawędzi wyciętej szyby, z porzuconego sprzętu, z kosza podnośnika i z jednego ze skuterów. Jeden z profili DNA pasuje do człowieka, który już figuruje w policyjnej bazie.

Cała Francja szukała bałkańskich zawodowców i tajemniczego kolekcjonera. Odpowiedź leżała na chodniku przy Sekwanie.

Zatrzymania

25 października, sobota wieczór, lotnisko Charles de Gaulle. Śledczy pozwalają podejrzanemu przejść kontrolę i dojść do bramki — kierunek Algier, bilet w jedną stronę. O 20:00 pada rozkaz: brać. W bagażu ani jednego klejnotu. Niedługo później na obrzeżach Paryża wpada drugi.

Podejrzany A. ma około 40 lat, jeździ jako taksówkarz bez licencji i w sieci słynie z kaskaderskich popisów na motocyklu. Notowany. Sam mówi śledczym, że był w fatalnej sytuacji finansowej. Według ustaleń to on wchodził przez okno i to jemu wypadła korona. Podejrzany G. ma ponad 30 lat, jest Algierczykiem z tej samej okolicy i też był notowany — to on miał już jedną nogę w samolocie. Trzeci zatrzymany był wcześniej karany razem z A., czwarty pochodzi z tej samej podparyskiej dzielnicy.

Żadnych bałkańskich komandosów ani międzynarodowej siatki. 4 ludzi z jednej okolicy, którzy się znali. W całym śledztwie zatrzymano 11 osób, 6 zwolniono, zarzuty postawiono 5.

Werbunek i stawka

Według zeznań nie planowali tego miesiącami. Zostali zwerbowani 2–3 dni wcześniej. Zleceniodawca przysłał im nagranie z wnętrza Galerii Apollina z klejnotami na wystawie i prostą instrukcję: rozbić szyby, wyjąć biżuterię.

Za to A. miał dostać 15–20 tys. euro, a G. — 20–25 tys. Za łup wyceniany na 88 mln euro.

G. twierdzi dodatkowo, że nie wiedział, dokąd idzie — że powiedziano mu o sklepie jubilerskim gdzieś w Paryżu, a do najczęściej odwiedzanego muzeum świata nigdy by nie wszedł. To jego linia obrony, nie ustalenie sądu. Nazwiska zleceniodawcy nie poda żaden z nich. A. mówi, że boi się konsekwencji dla rodziny. G. ujmuje to krócej: to nie są ministranci.

Mózg

Kto to zamówił? Z zeznań wyłania się człowiek, którego nikt nie widział. To on przysłał nagranie, wyznaczył termin i czekał na odbiór na parkingu w Aubervilliers na północy Paryża. Ekipa jechała tam specjalnie okrężną drogą przez zachodnie przedmieścia, żeby śledczy pomyśleli, że po drodze ukryto łup.

Na parkingu jest kamera. Na fatalnej jakości nagraniu widać mężczyznę w kasku, który trzyma biżuterię i przekazuje ją dalej innym ludziom. To ostatni moment, w którym ktokolwiek widział klejnoty koronne Francji.

Według A. zleceniodawca nie był zadowolony. Uważał, że mogli wziąć więcej, i wytknął im niezdarną ucieczkę przez okno. 4 ludzi rozebrało jedno z najpilniej strzeżonych muzeów świata w 7 minut, a szef miał pretensje, że się nie postarali. Śledczy nie są zresztą pewni, czy „mózg” wygląda dokładnie tak, jak go opisują podejrzani.

Rachunek

Prokurator Laure Beccuau mówi wprost: te klejnoty są niesprzedawalne — i dodaje, że wciąż jest czas, by je oddać. Zostaje jedna droga ich spieniężenia: rozbić wszystko, wyjąć kamienie, przeszlifować, przetopić resztę. Czyli zniszczyć.

Do dziś nie odzyskano żadnego z 8 klejnotów. 5 osób z zarzutami może dostać do 15 lat. 15 lat za 15 tysięcy euro.

Pusta galeria

22 lipca 2026 roku, 9 miesięcy po napadzie, Luwr otwiera Galerię Apollina dla zwiedzających. Sala jest pusta — nie ma klejnotów ani gablot. To, co ocalało z kolekcji koronnej, trafiło do sejfu bez okien i nie będzie pokazywane publicznie. Muzeum tłumaczy, że sala wraca do swojej XVII-wiecznej roli dzieła sztuki samego w sobie — z sufitem malowanym przez Delacroix.

Ale zwiedzający ustawiają się w kolejce do czegoś innego: do zdjęcia rozbitego okna. Dziura po tym, czego już nie ma, stała się eksponatem.

Lekcja Peruggii

Luwr okradziono już wcześniej. W 1911 roku były pracownik muzeum Vincenzo Peruggia wyniósł Mona Lisę. Trzymał ją w mieszkaniu przez 2 lata, bo nie dało się jej nikomu sprzedać. W końcu nie wytrzymał, spróbował — i wpadł. To uratowało obraz.

Z takim łupem jest jeden problem: on nie zarabia, tylko leży. A im dłużej leży, tym mocniej kusi, żeby jednak zamienić go na pieniądze. Może więc to dopiero połowa tej historii. Ktoś gdzieś trzyma 8 klejnotów koronnych Francji i zadaje sobie pytanie, które Peruggia zadawał sobie ponad 100 lat temu: co ja mam z tym zrobić?

To był Hajsownik. Patrzę, dokąd płynie pieniądz.

FAQ — najczęstsze pytania o napad na Luwr

Kiedy doszło do napadu na Luwr? W niedzielę 19 października 2025 roku, około 9:30, w otwartym dla zwiedzających muzeum. Cała operacja trwała około 7 minut, z czego sprawcy spędzili w Galerii Apollina około 4 minut.

Co skradziono z Luwru? 9 przedmiotów z kolekcji klejnotów koronnych Francji. Korona cesarzowej Eugenii wypadła sprawcom podczas ucieczki i została uszkodzona. Pozostałe 8 przedmiotów wyceniono na 88 mln euro i do dziś ich nie odnaleziono.

Jak złapano sprawców? Dzięki DNA. Sprawcom nie udało się podpalić podnośnika, a technicy pobrali ślady z szyby, sprzętu, kosza podnośnika i skutera. Jeden profil pasował do osoby z policyjnej bazy. Pierwszego podejrzanego zatrzymano 25 października 2025 roku na lotnisku Charles de Gaulle.

Ile zapłacono wykonawcom? Według ich zeznań 15–25 tys. euro na osobę. Twierdzą, że zwerbowano ich 2–3 dni przed napadem.

Kto zlecił napad? Nie wiadomo. Podejrzani opisują zleceniodawcę, który przysłał nagranie z galerii i odebrał łup na parkingu w Aubervilliers, ale odmawiają podania nazwiska ze strachu przed konsekwencjami.

Czy klejnoty da się sprzedać? Według prokuratury i policji z Antwerpii praktycznie nie. Kamienie są rozpoznawalne, a oprawy są głównie srebrne, więc przetop daje niewiele. Jedyną drogą jest rozbicie i przeszlifowanie, czyli zniszczenie zabytków.

Materiał opiera się na komunikatach prokuratury w Paryżu, relacjach „Le Monde” z przesłuchań przed sędziami śledczymi oraz ustaleniach mediów francuskich i belgijskich. Wszystkie osoby to podejrzani, a udział Różowych Panter był wyłącznie hipotezą medialną. Obowiązuje domniemanie niewinności; ostateczna kwalifikacja prawna należy do sądu.